Zo groen als gras

Zo groen als gras

‘Mevrouw, kan ik u misschien helpen?’ Verschrikt kijk ik op naar de verkoopster van de natuurvoedingszaak. ‘Zoekt u iets specifieks?’ Ik snap dat ze het vraagt. Ik zit hier op de grond voor het schap en ik kan overduidelijk niet vinden wat ik hebben wil. ‘Uhm, nou ja, heeft u misschien tarwegras?’, vraag ik. Want dat ben ik aan het zoeken, terwijl ik geen idee heb hoe het er precies uit moet zien. De verkoopster lacht: ‘Ja hoor, dat hebben wij. Wacht, ik pak het even voor je.’ Terwijl ze wegloopt, kijk ik om te zien wat ik ondertussen aan potjes, zakjes en pakjes om mij heen heb verzameld. Jeetje, wat een keuze! Heb ik dat nu echt nodig om mij weer fit en energiek te voelen?

In het begin toen ik mijn eetpatroon aan het veranderen was, heb ik vaak zo in de winkel op de grond gezeten. Want eerlijk is eerlijk, ik had werkelijk geen idee waar ik moest beginnen om mijn eetpatroon zo te veranderen dat ik mijn vermoeidheid achter mij kon laten. Dát de clou in mijn eetpatroon zat, dat was me intussen wel duidelijk. Ik las alles wat los en vast zat over gezonde supplementen, power foods en verantwoorde diëten. Ik probeerde van alles uit, met wisselend succes.   

In mijn keukenkastje zag je mijn zoektocht terug. Het stond vol met alles wat ik verzamelde op mijn reis door het land van alternatieve voeding: van pompoenpitten tot tarwegras en van stuifmeelpollen tot kokosolie. Het wekelijkse boodschappen doen was een ware, en soms hele prijzige, ontdekkingsreis. In mijn kastje kwamen producten terecht die ik veel heb gebruikt, sommigen tijdelijk en sommigen nu nog steeds. Maar er zijn ook producten voorbij gekomen die ik zo ontzettend smerig vond dat ze nooit zijn opgegaan of zelfs uiteindelijk zijn weggegooid.

Die zoektocht was nodig. Ik begon met de ontdekking dat het voedingspatroon, dat ik van huis uit had meegekregen en altijd als gezond had gezien, niet écht goed voor me was. Ik was al jaren moe, structureel bekaf. Te moe voor mijn leven eigenlijk; ik werkte, zorgde voor de kinderen en het huishouden, maar altijd op mijn tandvlees. Ruimte en energie voor leuke dingen, voor samen genieten, was er nauwelijks. Toen ik ontdekt had dat mijn eten daar een rol in speelde, begon mijn ontdekkingsreis. Het heeft mij, via de onderste schappen en de winkelvloer van de natuurwinkel, geleid naar waar ik nu ben. 

Ik weet nu wat ik moet eten om mij weer fit te voelen en energie te hebben voor mijn leven. Gelukkig bleek het uiteindelijk allemaal niet zo moeilijk en duur te hoeven zijn. Het belangrijkste is dat wat op je bord ligt vooral bestaat uit groente, fruit, vis, vlees en noten. Wat een opluchting! Wat ook belangrijk is, dat je het lekker vindt!
Dat is de reden waarom het tarwegras uiteindelijk weer is verbannen uit mijn keukenkastje. Ik heb het uiteindelijk gekocht en ik heb het een paar keer gebruikt. Toen is het gaandeweg achterin het keukenkastje beland… en als je wel eens tarwegras geproefd hebt, begrijp je vast waarom. Dit vond ik te smerig om te blijven gebruiken. Het was heel fijn om het potje uiteindelijk weg te mikken 😊.

Heb jij een product in je keukenkastje staan waarvan jij graag wilt weten of dit wel echt gezond is? Wil jij jezelf zo’n zoektocht besparen? Mail mij meteen even op info@puurmarina.nl dan kijk ik graag met je mee.

Liefs, Marina

Deel deze blog:

Facebook
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Email
Print

Reacties:

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.