Als je van het type “altijd alles zelf moeten doen” bent!

Als je van het type “altijd alles zelf moeten doen” bent!

“Waar ben jij nou in godsnaam mee bezig? Wat heb je dit toch weer slecht gepland!”. Deze zinnen galmen als een mantra door mijn hoofd terwijl ik in een hele lange file sta te wachten. Een file waarvan ik zo kan zien dat deze nog niet één-twee-drie is opgelost. Waarom heb ik dit in hemelsnaam zo gepland? De moed zakt steeds verder in mijn schoenen, want ik heb als ik thuis ben nog zo ontzettend veel te doen! Boodschappen halen en koken voor een lunch, mijn opleidingsspullen nog opruimen, schoonmaken noem maar op! Langzaam aan begint de moed me in de schoenen te zakken want dit gaat me niet zo lukken.

Een storm aan negatieve gedachten neemt bijna de overhand en met de moed ver in mijn schoenen bel ik naar huis. Een vrolijke en vertrouwde stem neemt op: “Ha schat! En, ben je bijna thuis?”. Een stortvloed aan woorden en tranen veroorzaakt door een flinke vermoeidheid en frustratie volgt. Na een paar minuten spuien over alles wat niet goed gaat, wat ik niet goed doe maar vooral de hele lijst aan dingen die ik nog moet doen, vraagt mijn man: “Wat kan ik voor je doen? Zal ik anders de boodschappen voor de lunch van de Stiltedag gaan halen?”. En hoe lief ik het ook vind dat hij het zegt merk ik ook aan alles aan mijzelf dat ik vind dat ik het zelf moet doen.

Het altijd alles zelf moeten doen is leuk maar zeker niet zaligmakend. En voor mijn klanten (en destijds ook voor mijzelf, ik was echt niet wijzer dan jij) is het eerder een negatieve eigenschap. De neiging om alles zelf te doen, zit het herstellen van je vermoeidheid in de weg. Je kunt dus beter maar zo veel mogelijk hulp accepteren! Een wijze les die ik zelf de afgelopen jaren met harde valpartijen, blauwe plekken en opkrabbelen heb geleerd. Maar op momenten dat de vermoeidheid en frustratie torenhoog zijn, toch ook nog wel lastig kan vinden.

“Laat mij dit nou voor je doen! Het scheelt je tijd, dus bel ze maar dat ik de spullen kom halen. Het is beter als we het zo doen.” En terwijl de rust langzaam terugkomt, realiseer ik mij dat dit inderdaad beter is om te doen. Minder schoorvoetend dan jaren geleden zeg ik: “Dat is goed, als je dit wilt doen dan heel graag, dank je wel!”. “Doe maar rustig aan, maar ja zoals het er nu naar uitziet ga jij voorlopig toch nergens heen,” grapt mijn man. Ik moet lachen al is het wel nog als een boer met kiespijn. Als de verbinding is verbroken, realiseer ik mij hoe fijn ik het eigenlijk vind dat er in ieder geval één ding van mijn to-do lijst weg is.

Het geeft lucht en ruimte en dat is bij oververmoeidheid en energiegebrek ontzettend belangrijk. Dingen, of dit nu grote dingen of een heleboel kleine dingen samen zijn, worden groot en vaak zelfs buitenproportioneel groot. Om alles dan weer in perspectief te plaatsen, is hulp van iemand anders zo ontzettend welkom. Het maakt het lijstje kleiner of wat je moet doen iets minder zwaar. Voor mij betekende het feit dat de boodschappen gehaald werden, dat ik toen ik thuis was rustig met de voorbereidingen voor de lunch kon beginnen. Hoe anders was dit geweest als ik deze dan nog moest gaan halen. Het maakte voor mij een wereld van verschil, want het zorgde ervoor dat ik niet nog vermoeider raakte dan ik al was.

Waar is jou hulp aangeboden en heb jij hem niet aangenomen waardoor je nog vermoeider bent geworden dan je al was? Is het voor het doen van de boodschappen, bij het schoonmaken van je huis of totaal iets anders? Laat je het mij weten?

Heb een prachtige dag vandaag!

Liefs, Marina

Deel deze blog:

Facebook
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Email
Print

Reacties: